«آزادى در» یا «آزادى چون روش» گونه اى برداشت از آزادى است که مى توان آن را در سنت فکرى آزادى گرایى پس از امانوئل کانت- که یکى از مشهورترین شارحان تحلیلى آن در قرن بیستم آیزایا برلین بوده است- «آزادى مثبت» نامید. در تعبیر مثبت از آزادى، این موضوع و محتواى آزادى است که از اهمیت محورى برخوردار است. آزادى به این دلیل ارج نهاده مى شود که در رسیدن به هدفى والا و ارزشمند به کار مى آید. از منظر مدعیان پیش گفته آزادى روشى براى رسیدن به ارزش حق گویى یا حق جویى است. به دیگر سخن، آزادى از آن جهت مطلوب است که خادم ارزشى بنیادین مانند حقیقت است. مسئله اما دقیقاً از همین جا آغاز مى شود. دو پرسش جدى در برابر طرفداران آزادى به منزله روشى براى بیان یا جست وجوى حقیقت قرار مى گیرد. نخست قضاوت نهایى درباره ارزش مخدوم (حقیقت) که آزادى بایستى ابزارى در راه رسیدن به آن باشد، حق چه کسى است؟ آیا این فاعل آزاد (شخص صاحب آزادى) است که بایستى دست به گزینش آن ارزش بزند و آزادى خود را در راستاى عملى ساختن آن به کار گیرد یا تعیین ارزش بنیادین، حق کسانى دیگر است؟ دوم، فارغ از اینکه مرجع تعیین ارزش مخدوم کیست، اگر فاعل آزاد از آزادى خود در جهت آن ارزش استفاده نکند، تکلیف چیست؟